Кронікі абыякавасьці

Sat, 14 Mar 2009 19:46:49 GMT

я, вось, заўважыў дзіўную рэч..
пасьля пятніцы 13га заўсёды надыходзіць субота 14га

Sat, 28 Feb 2009 07:56:02 GMT

ааа... слякаць, гразішча, мокрыя ногі, соплі...

набліжаецца вясна)

Fri, 13 Feb 2009 19:35:18 GMT

   о, што зараз было...
   падыхожу да шапіка, каб набыць шакаладку - есьці вельмі хацелася (увогуле з гэтай ежай дзіўная рэч.. я, мабыць, у Менску заразіўся хваробай на ежу, бо па прыездзе пачаў есьці ўдвая больш.. ніякай эканоміі)
   ...а тут якраз мая маршрутка пад'яжджае. Мне даюць рэшту - я бягу каб пасьпець і нейкі дзядзька пытаецца ў мяне "200(дзесьце) рублёў на квіток не хапае". Я гляжу - няма, іду да маршруткі. Потым гляжу ізноў - аказваецца ёсьць такая сумма ў наяўнасьці. Звычайна я рэдка даю грошы, а зараз неяк атрымліваецца, што "падмануў дзядзьку" - мае думкі. Даганяю яго і даю грошы, падвыпіўшы голас мне кажа "дзякуй". (няведаю ці насамрэч на квіток грошы, можа яшчэ на што...)
   Опанькі, а маршрутка ўжо ад'ехала...
   І тут адразу думкі пра абыякавасьць, і каму я лепш зрабіў... а аўтобус праз паўгадзіны...
   Ёсьць такая думка, што калі робіш дабро - то яно вяртаецца табе назад.. праз нейкія іншыя рэчы, неабавязкова ў гэты момант... У мяне ёсьць сябар, які не згодны з гэтым. Неяк ён зрабіў добрую рэч - набыў жанчыне (якая стаяла каля крамы і прасіла каб ёй набылі малака ці хлеба) цэлую торбу ежы.. а праз некаторы час у яго паламалася машына... добра так паламалая, на някепскую колькасьць грошаў. Вось ён лічыць, што гэта ягонае дабро так і адазвалася.
   ...праўда, другая маршрутка прыехала праз 10 хвілін...

мэта

Tue, 10 Feb 2009 11:38:20 GMT

мліна..
вось так заўсёды ў мяне..
нечага хочацца.. шукаеш, шукаеш, напрыклад кнігу.. ты яе ўжо чытаў і не адзін раз.. і вось захацеў набыць.. і шукаеш.. не дзень, не адва, а месяц і нават больш(два, тры, год).. заходзіш у кожную кніжную краму, лазіш па форумам, інтэрнэт крамам.. і нарэшце ў адзін дзень знаходзіш.. вось яна перад табою - і БАЦ, дурная думка, і ці так яна патрэбна табе, гэтая кніга?

тра-ля-ля

Tue, 10 Feb 2009 00:10:01 GMT

хммм...
дзіўная рэч.. лёг спаць і ў галаву прыйшлі ўспаміны аб тым, што з перыядычнасьцю раз на месяц мяне нехта дабаўляе ў сьпіс сваіх кантактаў.. хаця перадапошні(тамушта апошні зараз) запіс быў прыкладна год назад..
і пайшоў такі ланцужок думак, што і спаць немагчыма.. (а было б добра, калі была такая кнопачка "уключыць фантазію" і "выключыць фантазію", каб не лезла рознае ў галаву калі не трэба і не перашкоджвала спаць дый яшчэ чаго рабіць)
эмм.. а вось навошта дадаваць у сьпіс кантактаў, калі чалавек даўно нічога не піша і можа забыўся пра сваё жо-жо..? (ці як там)
і вось зараз ем смачныя бліны і пішу гэтую ХРЭНЬ.. зрабіў бы гарбаты з ЦУКРАМ, але лянота.. я ўвогуле бог ляноты і абыякавасьці..
вось пра абыякавасьць.. старонка жаж называецца "кронікі абыякавацьсі" і вось улезла ў маю галоўгу дзіўная думка - буду пісаць пра ейную..
таксс..
ага.. сёньня, не.. ужо ўчора па календару.. дак вось.. калі выходзіў з аўтубусу, у дзяўчыны паміж крэслаў затрымалася яе торба - а я не дапамог.. мда.. (а дзяўчына нічога так.. прывабная:))
выдыляйце мяне з кантактаў сваіх ібо.. ібо..
а нядаўна вярнуўся з сесіі.. прыехаў з іншага гораду..
з мінусаў можна адзначыць, што у ноўтбуке перастаў працаваць экран.. а плюс - мяне навучылі правільна піць самбуку.

ПіСі. а рэкляму гэтую гадскую на палову экрана можна як-небудзь адключыць..? ці гэта толькі для палепшаных акаўнтаў???

Во, блін!

Wed, 23 Jan 2008 07:59:04 GMT

http://www.libo.ru/index.php?newsid=396

Wed, 12 Dec 2007 22:19:18 GMT

Усё абрыдла, надакучыла, і на ўсё пофіг.

возера нуды

Wed, 31 Oct 2007 23:17:46 GMT

    Крочыш сабе спакойна па дарозе жыцьця і раптам перад табою возера нуды.
    Што будзеш рабіць?
    Можна ўтапіцца. Але тады - ўсё, край. Гэта самы апошні варыянт.
    Можна абысьці. Так робіць большасьць. Здаецца, самы просты варыянт. Але абыходзячы, можна не заўважыць як вярнешся на зыходнае месца. Так можна хадзіць па коле пакуль возера не высахне.
    Яшчэ варыянт - паплаваць гэтай нудзе, поўнасьцю адчуць яе і выйсьці на другім беразе. Гэта вельмі небясьпечна, бо можа зацягнуць і, альбо табе нехта дапаможа вабрацца, альбо чакаеш пакуль яно высахне.
    Я выбіраю іншы шлях. Я, як ішоў, так далей і іду. Адчуваючы целам ,трэба не зьвяртаць увагі на тое, што пад нагамі нуда, тады возера хутка скончыцца. Толькі галоўнае не спыняцца ні на момант, бо ўтонеш з галавою.

    P.S. Цікавая думка, але не мая. Я толькі трошачку дапоўніў.

пачуў падчас аднае размовы з дзяўчынай Т.

Паленьне забівае...

Sat, 22 Sep 2007 23:13:12 GMT

Sat, 22 Sep 2007 15:11:17 GMT

Сплю сабе спакойна і раптам прачынаюся ад некага шуму.
Нешта такое - жжжж жжжж жжжжууу.
Ага, разумею, нехта сьверліць дзіркі.
Вось, ляжу і думаю, якая гэта зараза ў 13 гадзін раніцы мне не дае спаць.

Пачашы за вушкам

Wed, 19 Sep 2007 22:42:13 GMT

    Вось і скончылася яшчэ адно лета.
    Наваколле пачынае мяняць свае колеры з светлых, яркіх на шэрыя, пахмурныя. Жыццё пачынае заміраць і мы з жалем узгадваем, што не ўсе нашыя планы здейсніліся.
    У гэты час разумееш – чагосьці не хапае.
    Не хапае пяшчоты.

Не тое, што яе зусім няма, не. Справа ў тым, што, менавіта, не хапае. Не хапае тых дзіўных пачуццяў, якія прачынаюцца кожную вясну. Яны перапаўняюць цябе, надаюць сілы. І хочацца падзяліцца з кім-небудзь…
    Але нешта не тое.
    А чаму? Тамушта ўвесь час заняты сваімі праблемамі. Такімі дробнымі, штодзённымі.
    Вось напрыклад, мы ядзім дзеля таго каб жыць ці жывем каб есці?
    Ёсць моманты, калі так моцна хочаш есці, што немагчыма трываць, здаецца слана з’еў бы. Тады кідаешся на кухню і ясі ўсё, што трапляецца на вочы. Набіваеш страўнік – і вось яно шчасце.
    Шчасце ў ежы.
    А бывае яшчэ так, што голаду не адчуваеш, але нечага хочацца. Тады прыходзіш на кухню і шукаеш, але ні адно, ні другое, ні трэцяе не падыходзіць. І заўсёды хочаш чаго-небудзь смачнае. А калі знойдзеш – еш патроху, неспяшаючыся, баючыся, што скончыцца. Вось праглынаеш апошні кавалак і ўжо тады адчуваеш асалоду.
    Асалоду ад ежы.
    І так увесь час – ясі, ясі, ясі.
    А яшчэ мы спім амаль палову свайго жыцця.
    Прачынаешся раніцаю, думаеш, куды спяшацца – паляжу яшчэ трошку.
    А пасля яшчэ трошку.
    І яшчэ.
    Вось і прайшло паўдня.
    Потым узгадваеш, што ёсць нейкія рэчы, якія трэба зрабіць, пачынаеш мітусіцца, кідацца то сюды, то туды. Але блізка вечар і разумееш – сёння не ўпраўлюся.
    І кідаеш дурную справу.
    Пераносіш свае праблемы на заўтра. А пасля здаецца, што не хапае часу і бяжыш, спяшаешся зрабіць тое, што не паспеў, тое, што мог зрабіць учора. Крыеш сябе за павольнасць, памяркоўнасць, безадказнасць... але, зноў жа, шукаеш прычыны, угаворваеш сябе каб усё перанесці на заўтра – заўтра новы дзень, новыя ідэі, новыя магчымасці.
    І гэтак па крузе.
    Дзень за днём. Кожны месяц. Кожны год.
    А год ператвараецца ў жыццё... у заўтрашняе жыццё, якое скончылася ўчора.
    А, ну яго. Пайду лепш пап’ю малачка, ці з’ем чаго. Тым больш, унь, гаспадар толькі што з унівірсітэту прыйшоў.
    Мяў.
    Зараз пачэша за вушкам, а можа яшчэ і чаго смачнага дасць, а потым – спаць...

а так проста

Thu, 13 Sep 2007 23:44:51 GMT

...вось даўно не было мяне...
што б такое напісаць?
а-а, да
з'ездзіў на Крым - дык забыўся там шнур да тэлефона, нож, лыжку, яшчэ нейкай халеры па дробязі... вось цікава, гэта значыць - я яшчэ туды вярнуся???

Не так павінна быць

Wed, 25 Jul 2007 20:55:13 GMT

Аднаго майго знаёмага ўзяла міліцыя. Ды як знаёмага, я зь ім нячаста
бачыўся - больш з ягоным братам, але хлопец ён нядрэнны. Зьвязаўся не з
тымі. Дык справа ня ў гэтым. Здаецца, такая рэч нядобрая, можна
сказаць, гора - а мне ўсё адно, паралельна. Я нават станоўчыя бакі
знаходжу.
І вось думаю, а калі са мною якая халера здарыцца, ці са сваякамі -
таксама будзе абыякава? Ці як? Павінны ж быць нейкія хваляваньні, ці
яшчэ што, нават няведаю.
Нейкая абыякавасьць да жыцьця. Ёсьць - добра, няма - някепска.
Кепска.

Бадзяга

Mon, 23 Jul 2007 20:29:12 GMT

Маці назвала мяне бадзягай... у добрым сэнсе гэтага слова.
Калі там, здаецца, 10-га толькі вярнуўся з сесіі дадому, як адразу ж з’ехаў за мяжу. У хаце нават гарбаты не папіў.
От толькі на днях вярнуўся.
Дарэчы, на мінулай сесіі было тое ж самае. З вандроўкі – у вандроўку.
Калі ўзгадаць, то за апошні год дома быў – максімум, ну, паўтара месяца.

Запіс нумар 2

Mon, 09 Jul 2007 09:50:42 GMT

А-а-а, пранесла!!!
Іспыт аўтаматам.
Толькі дарма паўночы вучыў...

Запіс нумар 1

Sun, 08 Jul 2007 20:34:42 GMT

М-да, заўтра два іспыты, а я дзёньнік наладжваю.
Ну, як-небудзь прарвемся.

Для пачатку хачу выкінуць вось гэтую рэч.
Хто ведае - той зразумее, а хто, значыцца, няведае - так пачытайце.

Плітачка мая

Плітка гэта ж...ого-го-о. Яна спецыяльна зроблена, каб выглядаць прыгожа. Куды яе не пакладзі - яна будзе выглядаць прыгожа. Гэта табе не стогадовыя брудныя камяні. Да-а. Гэта, шчыра кажучы, мадэрн, навізна і, нават, не баюся гэтага слова, прагрэс. А што? Канешне прагрэс. Зробленая па новых тэхналогіях, якія адпавядаюць усім-усім-усім стандартам, плітка можа праляжаць не год, не два, а пяць, ці то, нават, дзесяць. Аб чым гэта сьведчыць? Гэта сьведчыць аб тым, што плітка гэтая да таго ж яшчэ і інтэлектуальная. А што?! Канешне інтэлектуальная. Ніхто ж ня ведае колькі яна праляжыць. Толькі сама плітка. О так. Гэта ж табе не тупыя стогадовая камяні, якія могуць легка выветрыцца на дзікіх прэрыях Амерыкі.
Дык давайце станем, браце, у доўгія чэргі за пліткай нашай інтэлектуальнай і будзем умацоўваць жыццё нашае тоўстымі сьценамі прагрэсу дый мадэрну. А таксама прапаную правесьці акцыю пад назвай: «А ты паклаў плітку ў сваёй кватэры?»